Barış & Türker ' s Area

Lisenin Sonu

turkerdolapci — Tue, 10 Aug 2010 11:06:14 GMT

Sınava girip çıkanları kutluyorum. Hakikaten zor bir maratonu iyi ya da kötü en azından tamamladılar. Tercih dönemini umutla beklemeye başladılar. Bazısı ODTÜ, bazısı Hacettepe istiyor arkadaşlarımın. Bazısı da 1 sene daha kafa yormak istiyor lise müfredatına…Ama hepsi de mezun derneklerine çoktan katıldılar bile.

Ben mi? Ben daha yolun başındayım.Dershanenin yaz sezonuna geçen haftaki deneme sınavıyla başladım.Yeni yeni test kitabı koleksiyonumu genişletiyorum. Dershanede ve evde kendimi artık farklı hissediyorum önümüzdeki sene yarışmacı olacağım için.Artık ‘Hoca bunu sorar mı?’ sorusunun yerini ‘Bu soru önceki yıllarda çıkmış mı?’ sorusu aldı. Dersteki konsantrasyon ve evdeki çalışma zamanı da arttı yumurta kapıya dayanınca.

Dershane sadece ders yeriydi geçen sene. Dersten sonra oraya buraya takılırdık Kızılay’da.İşsiz güçsüz olduğumuz yalnızca akşam ders çalışarak işi götürebildiğimizden.Doya doya gezer eve gelince biraz bakardık derse Ama galiba seneye öyle olmayacak. En çok adını duyduğumuz albüm ‘Best of Scorpions’ en çok dinlediğimiz şarkı ise ‘dağdan kestim kereste’li şarkı olacak. Kızılay’da dolandığımız zamanların yerini dershanede ders çalışarak dolduracağımız için.

Otobüste yola bakılmayacak artık. Uyunacak doya doya. Hatta bazen ayakta sızılacak. Basketbol sahası yalnızca yanından geçilirken görülecek, topa dokunmaya zaman olmayacak. Özletecek kendini o kauçuk içi hava dolu küre…

Uzun uyku bitecek, sadece lazım oldukça uyunacak. Uyuyarak kaybettiğimiz zaman ileride canımızı acıtmasın birkaç saat uyku için ileride ekmeğimizden olmayalım diye.

Seneye bu kadarla kurtarırsak iyi. Daha yazmaya elimin gitmediği çok husus var. Gerisini de ilerleyen zamanlarda yazarım.

Hesabımı Dondurdum

Mytolocia — Mon, 09 Aug 2010 11:24:37 GMT

Özlemlerimi gidermemeye başladı artık. Neden gireyim o saçma siteye şimdi? Beğen'e paylaş'a basmak için mi gireyim?O bunu beğenmiş, şuna yazılmış; hadi gülelim, eğlenelim. Ben de yapıyorum bunu.Ama artık bırakmalıyım.Çünkü hesabımı dondurmayı düşünürken açılan pencerede hesap dondurma prosedürü ile birlikte 2-3 kutucuk belirdi, fotoğraflar. Bunlar seni özleyecek yazıyordu altında da. Ağız dolusu küfür ettim. Peki O özlemeyecek mi? Ya da bunların özleyeceğini nereden biliyorsun sanal beyin? Ben sevmiyorum ki bu fotoğraflarda olan kişileri zaten.Hiç düşünmeden dondurdum profilimi bir süreliğine. Sanal dünyadan biraz uzaklaşmak, yalnızca istediğimi hatırlamak için.Ben senden başka kimseyi özlemiyorum. Senden başka kimsenin de beni özlemesini istemiyorum, beklemiyorum.Özlemiyorsun demek ki, yüzünü dönmediğine göre. Yalnızca ben özlüyorum galiba.Senden birşey istemiyorum. Sadece umut ediyorum. Belki bir gün özlersin...Bir süre uzağım pokerden, iddaadan ve O'nun sadece sanal dünyada var olduğu hayattan. Hasret olacaksa gerçek dünyada olsun. Ve ne olacaksa en harbisi olsun...

Birşeyler Yazmanın Tam Zamanı!

Mytolocia — Sat, 07 Aug 2010 18:40:38 GMT

Merhaba arkadaşlar. Öncelikle kendimi tanıtayım. Ben Barış .Türker ile yaşıtız ve aynı okuldayız.Benim ilgi alanım da aşağı yukarı Türker ile aynı. Sayacak olursak ; Basketbol , Bilgisayar , Çılgınca işler ....

Bu üçünde tam anlamıyla kesişiyoruz.Bilgisayar derken ben internet dünyasında birkaç forumda Mod luk da yapmaktayım. (Site ismi vermeyeceğim ) . Biraz daha farklı olarak yazılım ve programlamaya ilgi duyuyorum , kendimi geliştirmeye çalışıyorum tabiki .

Bu blog'u açma sebebimiz biraz da olsa can sıkıntısıydı . Türker'e yaptığım teklif sonrası Türker'i de bloga ve blog dünyasına transfer etmiş olduk. Öncelikle şunu söylemeliyim ki Türker'in bu konuda başarılı olacağını biliyordum. Çünkü kendi alanında ve genel olarak gerçekten kültür düzeyi yüksek birisi. Sadece bir tutam güven gerekiyordu .

Bu güven duygusunu aşıladıktan sonra sitemizin ismini düşündük , sitede ikimiz de farklı alanlarda yazacaktık. Belki ilk bakışta anlamsızdı ama burası ikimizin de beraber mutlu olarak yazılarını ,içinden gelenleri ortaya koyarak mutlu olduğu bir alandı. Zaten asla kar amacı güderek bir işe girmedik.

Evet , ismi bulmuştuk "Dual Layer" (Çift Katmanlı ) . Şimdi daha anlamlı geliyor blog un ismi değil mi ? :) . İşte böyle başladık. Furkan abinin de yardımları ile sitemizi WordPress e taşıdık. Yazılarımızı buraya yazmaya başladık .Ufacık bir sayaç sayesinde , her dakika ona bakarak , ne kadar insanın bizi takip ettiğini öğrenmek bizi mutlu ediyordu. Ve gittikçe büyüyorduk. Açıkcası kendi Katılımsız Programlarımı bu siteye taşımamın öncelikli sebelerinden birisi de sitenin çok boş güzükmesiydi.Artık Katılımsız Program Paylaşmayacağım . (Katılımsız Program ne demek bununla ilgili bir makale de yayımlayacağım ) . Sadece film paylaşacağım ve içimden ne geliyorsa onu yazacağım.

Evet bu aralar fazla blog ile uğraşamamamın bir diğer sebebi de dershanemdi . Nihayet bitti, Sadece World Of Warcraft oynayıp , Blog ile ilgeleneceğim.

Gelelim bir diğer soruya : "Siz Türker le farklı alanlarda yazıyorsunuz , Bloglarınızı ayırsanız sizin için daha iyi olmaz mı ?"

Şimdi cevabı veriyorum : Öncelikle bu konuda şunu söylemeliyim. Blog'un okur sayısının artmasında en büyük etken , Türker'in yazıları oldu.Ben daha çok teknik işlerde görev aldım. Pek fazla Blog'a girip birşeyler yayımlama zamanım olmadı.

Tabiki Türker isterse kendi ayrı bloguna geçebilir.Ona hiçbir şekilde darılmam.Ancak ortada çok da mantık dışı birşeyler oldugunu düşünmüyorum. Sonuçta okur ne okumak istiyorsa onu okumakta özgür. Kategorilerden kendi eğiliminin oldugu alana yönelebilir.
Çünkü bu blog tam olarak kişisel bir blog değil , iki kişiyiz burada ve birbirimizi tamamlıyoruz diye düşünüyorum.

Diyeceklerim bu kadar , sizlerin de görüşlerini SAYGI KURALLARI ÇERÇEVESİNDE bekliyorum .

Okuduğunuz için teşekkürler.

Kim İçin?

turkerdolapci — Sat, 07 Aug 2010 18:21:49 GMT

İnsan ne kadar da bencil. Kendime baktıkça anlıyorum bunu. Hep iyi olmak istiyorum. Ne yaparsam bunun için yapıyorum. Hep rahatımı düşündüğüm için.

Bazı amaçlarım var benim. Kısa ve uzun vadede. Günü kurtarmak kısa vade mesela.Bugün hata yapmazsam bu amacımı gerçekleştiririm.

Üniversite hayali var bir de . İyi bir işe girmek, seneler boyunca dolgun bir maaş almak için. Ama öyle her üniversite kurtarmaz beni. Odtü, İtü kurtarır. Hatta şansım olur belki kendimi Almanya'da, Amerika'da, Japonya'da bulurum.Bu yüzden çok çalışıyorum.

Kazanmak istediğim bir kalp de var diğer amaçlar için çalıştığım bu günlerde, bu kargaşanın içinde.Kazanmak istediğim diyorum çünkü kaybettim bir süre önce. Havadan sudan konuşuyoruz 8-10 günde bir. Uzakta şimdi. Yakında olsa da benimle vakit geçirmeye istekli değil galiba. Ama ben yine de onu düşünüyorum. Bencilce; yalnızca kendimi iyi hissetmek, birşeyleri bencilce paylaşmak istediğim için.

Bunlar gibi bir sürü amacı oluyor insanın hayatında. Bazısı popçu olmak istiyor, bazısı siyasetçi. Bazısı zengin bir eş, bazısıysa büyük bir ev istiyor . Ya da yalnızca bir kap sıcak yemek.

İnsanın hep bir amacı olmalıdır derler. İnsan bencil olmamalıdır da derler . Çok zıt...

Amaçlar egoizmdir yalnızca. Hep kendini düşünmektir dolaylı yoldan olsa da. E bencil de olunmayacak. Nasıl olacak ki bu iş?

Benim düşüncem doğru ya da yanlış ama bu: İnsan bencilce paylaşmalıdır. Herşeyin de bir sınırı var tabi.Uçlarda dolaşmayın, sonra bir ayağınız kayarsa...

Saat 01:12

turkerdolapci — Sat, 07 Aug 2010 18:20:29 GMT

Üzerimdeki gereksiz hüznü bu sayfaya aktarıp kurtulmalıyım. Neden oluyor bilmiyorum ama gereksiz .İç karartıcı bir pislik yalnızca. Nedeni az çok belli gibi ama o da az çok işte kesinlik yok.

Ne yapmak istediğimi bilmiyorum. Onun da ne yapmak istediğini bilmiyorum. Hep ben mi ilk adımı atmak zorundayım ona karşı? Son zamanlardaki gelenek hiç bozulmayacak mı? Yine bu blogdaki ilk yazılarımdan birini hatırladım. Ve onu hatırladım yine. Arkadaşımı.

Burayı okumuyordur, iddiaya girebilirim . Niye okusun ki zaten Türker arada bir arıyor işte bir de girip onun sitesine bakıp zaman mı kaybedecek.Hatta benim burada olduğumu bile bilmiyor belki de.

O kadar çok zaman harcadın ki benim için...En zor günlerinde bile beni unutmadın. Ama en korktuğum şey oldu şimdi. Uzaklaştıkça uzaklaştın.

Hep aynı Türker. Hep aynı geyik. Ne yapmak istediğini bilmeyen, tutarsız, baş belası Türker. Yine başladı saçmalamaya. Son zamanlarda abarttı zaten ne zaman başı sıkışsa geliyor. Dinle dinle nereye kadar? Sanki bu dünyada bir tek o yaşıyor. Hep kendi sorunlarını en büyük sanıyor. Sonra da can sıkıyor...

Keşke hayatımda yeni bir sayfa açılsa, yeni tanışmış olsak. Bu bıkkınlık yerini 'Bu da kim?' merakına bıraksa. Sana zarar vermekten korkuyorum son yolladığım yorumsuz kalan mektuptan sonra.

Bir de ekleyeyim: Bunun altına yorum yapmayalım lütfen. Bu özel biraz. Sadece 1 kişiye yazıldı. Ama cesaret eksikliğinden kişiye özel gönderilemedi. Sadece umutlu bir bekleyiş gelir de okur belki diye.

Metalci Nefreti

turkerdolapci — Sat, 07 Aug 2010 18:19:49 GMT

Dün Habertürk kanalında bir program gördüm. İki kişi karşılıklı oturmuş reyting uğruna bir insan topluluğunu küçümsüyorlardı yine. Bildikleri konular olsa bir bilgi sahibi olsalar tamam hadi kabul edelim ama... Cahil oldukları ve derin diyebileceğimiz bir konuda çok ağır hakaret ettiler .Büyük ve uluslarası bir topluluğa; Metal severlere...

Dediğim gibi oturmuşlar bu ikisi karşılıklı. Bir kadın bir erkek. Arada kısa görüntüler giriyor ama Metallica diyorlar Iron Maiden gösteriyorlar falan o derece saçma. Anlatıyorlar da anlatıyorlar. İşte Metal müziğin şurası iğrenç burası iğrenç eğleniyorlar. Cevap veren de yok ya. Salla gitsin. Zaten çocuğunun metal dinlediğini görüp kızan kitle de hazır. Anlat doldur çocukların analarını, babalarını. Bir de sen vur zaten gelen vursun giden vursun siyah giyen çocuklara. Bilinçliler yemedi ama(bunlar bizimkiler ).

İlk herşeyi bilimsel incelemeye başladılar. Belli ortamda bir Wiki kokusu var, yayına çıkılmadan 10 dakika öncesinde usulen girlip bakılmış, metal müzik türleri incelenmiş, hatta inandırıcı olması için And Justice For All albümünün ismi bile ezberlenmiş. O kadar sövüyoruz ama bu mahluklar savaş karşıtı şarkı da yapmış demek, kavga dövüş olmasın diye karşı grubun nefretini bir nebze olsun azaltabilmek amaçlanmış. Ama o kadar kabiliyetsiz ki One şarkısının ismini yanlış söylüyordu. Ne dediğini hatırlamıyorum ama çok komikti.

'Bu müziğin neresi güzel bir türlü anlayamadım, anlamaya çalıştım ama anlamadım ' dedi gazeteci abla. Sen müzik türlerini anlamaya çalıştığını söyleyerek cahil olduğunu bir kez daha gösterdin ablacığım zaten. Müzik anlaşılabilen bir hadise olsaydı zaten en büyük müzik dehaları özel olmazdı. Müziğin kaynağı anlaşılamama, hatta kendini anlamama bu yüzden kendini notalar ve şarkı sözleri ile ifade edebilme çabasıdır. Bu her tür sanat için de geçerli tabi ki.

Sonra herşeyi Türkiye açısından değerlendirmeye başladılar. Sanki siyaset programlarında Türkiye dışında bir isim söylenmiyor gibi. 'Peki bu olaya İran ve Amerika'nın tepkisi ne olur?' sorusunu belki her programda söylüyordunuz ya abilerim ablalarım. Bu konuyu da geniş değerlendirsenize. Ülkemizin bulunduğu bölgede en serbest ortam burada. Ülkemiz ve milletimiz hoşgörüsüyle tanınıyor. Bir kısım her sıkıştığında Mevlana'dan alıntı yapar hatta:'Ne olursan ol gel' . Bu yüzden ' protest ' tavrı olan her aktiviteye çevre ülkelerden insanlar akın ediyor. Bu konserler ve diğer başka bir sürü buna benzer aktiviteler Türkiye'de yapılmazsa çevremizdeki ülkelerden birçok insan da mahrum kalacak.

Ama siz böyle konuşmaya devam ettikçe merak etmeyin yakında kimse gelmez ülkemize de. Siz 'Hayırlı İnsan' kültürünü yerleştirmeye çalıştıkça, memleketin her tarafını tek tip hale getirmeye, milli kültür diye diye bizi İran'a , Malezya'ya benzettikçe siyah giyen çocuklar bile bıkacak sizden. Milli Kültür yalnızca din değildir. Milli kültür bu topraklardan geçen herşeydir. 3 gün konser oldu sabahtan akşama bir tane olay çıkmadı ondan çekemiyorsunuz, kulp takmaya çalışıyorsunuz belli. Çok bozuldum çoook...

Kobaysız Deney

turkerdolapci — Sat, 07 Aug 2010 18:18:31 GMT

İnsanlar hata yaparlar. Hata yapmadım ben diyen biri yalnızca kendini kandırır. Kimse kanmaz ona. Çünkü insan, hataları olmazsa doğruları da olamayacak bir canlıdır. Bir şeyin olumlusu ve olumsuzu birbirinden bağımsız düşünülebilir mi? Tüm sonuçlara bakılmadan hangi sonucun diğerlerine göre ne durumda olduğu nereden bilinebilir ki?

En garantili bilimsel yöntem uzun bir gözlemin ardından deneyler yapıp sonuca ulaşmaktır. Hata yapmamak için yalnızca teoriye sıkışılıp kalınsaydı şu an kullandığımız hiçbirşey olmazdı. Ne tekerlek, ne kurşun kalem. Hepsi birçok denemenin sonucunda oluşmuş icat edilmiş nesnelerdir. Birçok olumsuz ilkleri geride bırakarak...

İnsan ilişkileri de böyledir.İlk önce gözlenir. Birçok deneme yapılır. Birçok taviz verilir bazen de. Sanki bir alet icat edilecekmiş ya da yeni bir kıta keşfedilecekmiş gibi davranılır. Bazen öyle bazen böyle davranılır. Alınacak cevaplara göre davranış istikrarlı hale getirilmeye çalışılır. En iyi arkadaşlıklar da böyle kurulmaz mı zaten? Hiç tanımadığınız insanlarla böyle tanışır, görüşür ve hayatınızı devam ettirirsiniz.

Tabi bilim başka duygusal konular başka. Ben demiyorum ki ömrümü veriyorum bu insanlık deneylerine. Bunlar 1-2 saat içinde olur, aniden. 'Ben insan sarrafıyım işim olmaz öyle şeylerle' falan derler. Nasıl olmaz? Biz senle tanışırken önceki hayatındaydın herhalde.

Bunları anlatmamın ve hatalarla bağlamak istememin nedeni, gerekenleri yapmayı unuttuğunuz anda yaptığınız hataların ilişkilerinizdeki en büyük hatalar olacağıdır. İnsanları peşinen iyi ya da kötü diye yaftalamak size hiç mutluluk getirmez.En azından bence getirmez.

İlk önce kötü olmadığını anlarsınız karşınızdakinin, sonra iyi olduğunu. Ona 'En İyi' diyebilmek içinse uzun bir deney maratonuna başlamalısınız. Sıkılmadan, yorulmadan karşınızdakini kobay olarak görmeden.Zaten tam da burası bilimden ayrılıyor, 'Kobay olmadan deney yapma'.

Bu deneylerin sonucunu bilimsel yöntemlere dayandıramazsınız artık. Geri kalanı deneyle değil kalple olur. İnsanın karışık bir varlık olması da duygularının bilimle açıklanamamasından, bazı olumsuzlukları bilmek istemeyişinden gelir.

Ben şu ana kadar umarım ki hata yapmamışımdır...

Apaçilere ve Onlarla Dalga Geçenlere Sesleniyorum

turkerdolapci — Sat, 07 Aug 2010 18:15:43 GMT

Bugün apaçilere sesleniyorum.Size apaçi diye hitap ettiğim için bozulmayın ama başka birşey yazsam kimi anlattığım belli olmaz.

Karanfil'de, Selanik'te, Murat'ın önünde görüyoruz sizi hep. İlginç saç stilleriniz, sahte markalı bez ayakkabılarınız, paçası dar eşofmanlarınızla kült mertebesine ulaştınız. Alıştık sizi görmeye Güvenpark'taki heykelin tepesinde. dıt dıt dıt dırığdırığ dıt dıt dıt dırığdırığ müziğiyle tüm şehri inlettiniz. Düğünlerde peformans sergilediniz. Hatta yeri geldi okulların şenliklerine gittiniz. Sizi tanımayanlara güldük nasıl tanımazsın onları diye.

Tüplü Tofaş arabalarda disko müzikleri açıp sokaktan geçtiğinizi hissettirdiniz. Kafanızı filmli camların ardından etraftakilere çevirip caddenin nabzını tuttunuz. İnsanları karşılığında hiçbirşey beklemeden eğlendirdiniz.Anadolu çocuğu olduğunuzu anlattınız her gittiğiniz yerde. Sokak kültürünü bir üst aşamaya taşıdınız.

Peki insanlar size ne yaptı?

'Oha apaçiye bak lan'

'Herif Türkiye jöle sanayiini ayakta tutuyor be!'

'Üstündeki pembe tişört olayım senin'

Bir apaçiyseniz bunu duymuşsunuzdur kalabalık bir caddede. Kalabalık bir cadde diyorum çünkü kuytuda korkuyor herkes sizden.

'Bu apaçiler sıkıştırıp dövmesinler bizi, yolumuzu değiştirelim.' cümlesini ve buna benzer cümleleri bizzat çok kişiden duydum tenha yerlerde.

İnsanlar niye korkuyorlar sizden kuytuda? Niye anlamıyor kimse sizi? Sokak kültürünü yaşatan siz harika adamlar niye 'apaçi' olarak tanındınız? Dans ederek ve farklı şekilde giyinerek kendini ifade etmek suç mu? Anadolu kültüründe sizin gibi içi dışı bir delikanlılara hiç mi yer yok?

Soruları ben sordum cevapları arıyorum. Özellikle bu akımın öncülerinden Suad Göker abimiz bu yazıyı okursa ne mutlu bana.

Benim okuduğum lisenin önemli günlerinde öğrencilerin kurduğu apaçi dansı topluluğu gösteriler yapmakta. Buradan yola çıkarak bu yazıyı yazdım. Taklit bile ediliyorsunuz, o kadar eğlenceli adamlarsınız. Metalci gençler sizlerle daha mutlu Ankara'nın tenini kararttığı çocuklar; namıdeğer APAÇİLER.

Hayat Oyunu

turkerdolapci — Sat, 07 Aug 2010 18:14:54 GMT

Basketbol. Hayır hayır aklınıza spor salonunda oynanan profesyonel maçlar gelmesin. Sokak basketbolu demeliyim herhalde. Gerçek yaşamın güzelliklerini yansıtan, insanların isteseler de kendilerini tutamayıp resmiyetten uzaklaştıkları bir oyun. Her şehrin her mahallesinde en az bir çember vardır kırık da olsa. Bu metal halka insanı fiziken yoran, ruhen dinlendiren atışlarınızı sokamadığınızda ortalığa ağız dolusu küfrettiren bir eğlenceye vesile olur. Dargınları barıştırır, beyni yorgunlara enerji verir. Bu çember herkesin ortak noktası oluverir çevresinde toplanıldığında.

Gündüz sokakta birini görürsünüz. Komşu evdeki pazarlamacı Ahmet amca diyelim. Ya da bir holdingde yönetici olan Faruk abi. Onları gördüğünüzde gözünüze ilk çarpan şey ellerindeki evrak çantaları ve kravatlarıdır. Babacan gülücükleriyle yaklaşırlar yanınıza. Sonra içlerindeki o liseli ortaya çıkar: 'Akşam kapışıyor muyuz dörderden?'

İşte bu cümle onların ortak noktasıdır. Akşam kravatlar, takım elbiseler çıkar, yerine Adidaslar, Nikelar çekilir. Sonra pota altında buluşulur. Geyiklerle beraber maç da başlar:

'Faruk üçlük geliyor bak dikkatli ol sonra demedi deme'

''Bilye mi atıyorsun Ahmet abi allah aşkına ' Kahkahalar atılır bu atışmalarda.

Maçta büyük çekişme olur. Kaçan toplarla beraber takımın yaşlı kurdu Ahmet abi bağırıp çağırmaya başlar:

'Koşsana Türker onu da mı ben alacağım? Ne biçim gençsin sen?'

'Haydi gençler baklava gidiyor bak'

Sonra maç yine kaybedilir. Kaybedilen baklavanın çeki bir dahaki maça kesilir.

Bu giden baklava da ne olursa olsun hep beraber yenir; sen kaybettin, sana yok denmez.

Ahmet amcayla Faruk abiye ne mi olur? Yine parayı ödetmeyip hepsini kendileri verirler.Bu seferlik bizdensiniz derler ama biliyoruz yine ısrar edip yine onlar ödeyecekler. İçlerindeki paylaşma sevinci hiç bitmeyecek.

Bir gün ben de o abilerden biri olmayı umut ediyorum. Ben de bu hayat oyununu oynarken sadece teknik değil sevecen olmayı da seçmek istiyorum. Yaşama sevinci hep o potanın deliğine sığmaz olsun, yancılara da sıçrasın istiyorum...

Haydi Rastgele...

turkerdolapci — Sat, 07 Aug 2010 18:14:04 GMT

Yine yazacağım bugün. Güzel bir akşam üstünde evde can sıkıntısıyla başlayan ve koşu parkurunda ıslanan, su dökülmüş bir ateş olan yüreğimin bugünkü hikayesini yine yazacağım. Beni tanıyanlar bilir; ben müziksiz yaşayamam. Yine açtım biraz müzik. Bastım Rastgele'ye. Ama geçen hafta bastığımda gelen 'Diday Diday Day' veya 'Hadi Hadi' çalmadı.

İlk önce Dead Eyes See No Future çaldı. Sonra Are You Dead Yet. Bekledim Herşey Güzel Olacak çalsın diye ama çalmadı. Ardından Fear Of The Dark geldi. Sonra Kara Toprak.

Şimdi hala çalıyor birşeyler. Bir zamanlar çok sevdiğim bağırarak söylediğimiz bir şarkı. TNT. Eskiden gaza geldiğim ve ben güçlüyüm dedirten bu şarkı da paylaşınca değerliymiş demek ki . Artık hiçbir önemi yok. Çünkü artık o dinamit çok küçük parçalara bölündü.

Evet evet şarkı yine değişti. Bu sefer ne bilin bakalım ? Am I Going Insane çalıyor. Ne kadar da manidar.

Yeni şarkıyı yazıyorum dikkaaat!! Bu şarkı benim kırdıklarıma mı gelsin beni kıranlara mı orasını bilemem: Oops I Did It Again -COB cover

Başka istek şarkınız varsa söyleyin bir daha rastgeleye basmayayım. Ama isteklerinizi yapmakta gecikmeyin. Sonra açıp Runaway Train'i de dinleseniz sizi kesmez.

Şu anda vakit 2 Minutes to Midnight'ı dinlemeye müsait. Yarın ben yine yazılarımı yazacağım. Büyük ihtimalle fazla da okunmayacağım. Sizinle görüşünce Highway to Hell yerine Stairway to Heaven'da olmak dileğiyle. (Bu rastgele özelliği güzel, siz de denemelisiniz)